*Eden, kendine eder*

Vaktiyle *(iyi kalbli)** *bir kimse

çıkar evinden.

Bir dostunu ziyarete gidecektir.

Yolda acıkır. Bir fırından *(ekmek)* ister.

Ancak parasını evde unutmuştur.

Fırıncıya;

Üzerime para almamışım. Sonra

versem olur mu?

diye sorar.

Fırıncı *(kötü kalpli)* biridir.

inanmaz ona.

Hatta *(su-i zan)* edip, içinden;

"Bıktım bu yalancılardan"

der.

Bir ekmeğin içine

*(bolca zehir doldurup)*

verir o zavallıya.

Garip,

*(O zehirli ekmeği)*

alıp ayrılır.

Az ilerde

*(bir delikanlıya)*

rastlar.

Askerliği bitmiş, evine

dönüyormuş.

Gencin aç olduğunu öğrenir.

*Ekmeğini ona verir.*

O genç ekmeği yer, eve gider.

Gider ama,

*(başlar Zehirin tesiri)*

Zangır zangır titrer her yeri.

Ev halkı

merak ve telâş içindedir.

Zîra genç,

*Ölüm döşeğindedir.*

Ne yapacaklarını bilemezler.

Genç,

son nefeslerini verirken;

*Yolda birinden ekmek aldım. *

Ne olduysa, onu yedikten

sonra oldu,

diye mırıldanır.

Genç,

*o fırıncının oğludur.*

Fırıncı, başlar dövünmeye:

Eyvaah!

O zehiri *(ben koymuştum)* ekmeğe.

Oğlumu *(kendi elimle)* zehirledim.

der.

Ne kadar *(pişmân)* olsa,

ne kadar *(üzülse)* de içten,

Artık faydasız.

Zîra,

*geçmiştir iş işten.*

**

*Bugünkü **"sesli menkıbe"**yi dinlemek için tıklayınız:*

 *Tevazû Sahibiydi - 1*<http://www.siirlerlemenkibeler.com/ses/1/ses/52.wma>

Menkıbeleri aldığımız kaynak siteler:

www.hakikatkitabevi.com

www.dinimizislam.com

www.gonulsultanlari.com

--
    Hilal AJANS - AlpEren