BODRUM'A DÖNÜŞ

Bu güne kadar birçok şehirde görev yaptım. Güneydoğu'ya gittim. Üzerimden
uçaklar geçerken çocuklara ABC'yi öğrettim.

Neler demediler hakkımda... Kimine göre devlet yanlısıydım. Kimine göre PKK
sempatizanıydım. Ne devlete yaranabildim ne halka.

Sadece görevimi yapmaya çalıştım. Görevim çocukları eğitmekti.

Kendime bir hedef belirlemiştim. Okumaya büyük önem veriyordum. Tek isteğim
öğrencilerime kitap okuma alışkanlığı kazandırmaktı. Çiftçi de olsalar,
kitap okuma alışkanlığı olan çiftçiler olsunlar istiyordum.

Çalıştığım köyde bir tane bile dışarıya gidebilmiş öğrenci yoktu. Eğitimden
kimse bir şey beklemiyordu.

Bense hiç olmazsa köylüler okusun istiyordum. Okuyan insan, doğru yolu
bulur.

Köy köy, kasaba kasaba gezmekten yorulmuştum. Hayatımda yenilik yoktu.
Buraları bırakayım, çekip gideyim istiyordum.

 Nereye gidebilirdim ki... Gidecek yerim yoktu. Düşündüm... Doğduğum yere
gideyim dedim. Halikarnas Balıkçısı'nın dünyaya tanıttığı Bodrum'a.

Bodrum'da doğmuştum. Lise'den sonra Bodrum'u görmemiştim. Annem, babam
ölmüştü. Akrabalarım ellerinde ne varsa satmış, İzmir'e yerleşmişti.

Yıllar sonra içime bir Bodrum ateşi düştü. Güzel memleketim dedim...  Dünya'nın
incisi Bodrum...

Yorulmuştum. Dinlenmek istiyordum. Ege'nin kalbi sıcaktı. Soğuk iklimlerde
yıllar yılları kovalamıştı.

Babadan kalma bir evim vardı Mumcular'da. Gideyim, baba ocağını tüttüreyim
diyordum.

Üstelik yalnızdım. Yıllar önce bir trafik kazası geçirmiştim. Karım ölmüştü.
Ölmeseydi üç ay sonra baba olacaktım.

O günden beri bana bir hal oldu. İçime kapandım. Öğrencilerimle avunmaya
çalıştım.

Bir kez de evlenmeye kalktım. Evleneceğim kız benden 13 yaş küçüktü. Allahım
ben ne yaptım dedim.  Saçma bir evlilikti. Yürütemedim. Âlemin diline
düştüğümle kaldım.

Mumcular'a geldiğimde baba evi dökülüyordu. Küçük bir bahçem vardı. Canla
başla çalıştım. Evi boya badana yaptım.

Elli yaşına gelmiştim... Geriye baktığımda, evle okul arasında geçen bir
hayat görüyordum. Maddi sıkıntılar peşimi bırakmamıştı.

Hiç olmazsa dedim baba evinde rahat edeyim. Gittim bir buzdolabı aldım.
Yirmi yıllık eski buzdolabını merdivenin altına çektim. İçini kullanmadığım
eşyalarla doldurdum.

Bodrum'da her şey bana yabancıydı. Birçok yerde tanımadığım yapılar vardı.

Bisiklet sürdüğüm sokaklardan geçtim. Çocukluğumda bu kadar motor yoktu.
Şimdi her tarafta motor var. Sokak aralarından vızır vızır motosikletler
geçiyor.

İnsanlara bakıyordum. Sokaklar insanla doluydu. Hiçbirini tanımıyordum...

Tanıdığım herkes evini barkını satmış Bodrum'u terk etmişti... Bir ara kendimi
gurbette gibi hissettim. İçime gurbet havası çöktü. Yalnızlığım büyüdü.

Bodrum'da ne kadar çok sokak köpeği var, dedim. Yalnız köpekler bir köşeye
kıvrılmış yatıyor. Kendime bir köpek alayım belki de... Bahçemde beni bekleyen
bir can olmalı. Ben gelince biri sevinmeli.

Bir yıl Kadar Mumcular'da çalıştım. Okulum yoksul çocuklarla doluydu.

"Bodrum" denince akla hep tatil, hep para geliyor öyle ya...

Okuttuğum öğrencileri bir görseniz. Kapıcı çocukları, işsiz bekçi, işsiz
kaptan ya da işsiz temizlik işçilerinin çocukları...

Zenginler çocuklarını özel okullara veriyorlar.

Hayatım boyu hep yoksullara öğretmenlik yaptım. Bu beni avutmaya yetmeliydi...
Yetmedi...

Bodrum pahalı bir ilçe... Ekmek 75 kuruş. Simit 75 kuruş. Dolmuş 2.5 lira...

İlçenin bir de belediye başkanı var. Gazetecilerle arası iyi... Bodrum'da ne
kadar sokak arası varsa otopark yapmışlar... Gelen sanatçılara büyük ilgi
gösteriyorlar.

Belediye başkanının adı Mehmet Kocadon. Garip bir soyadı...

İnsana gülme hissi veriyor. Gözümün önüne, koca donun içinde küçük bir çocuk
görüntüsü geliyor.

Bir gün de Sayın Kocadon'u tanıyayım istedim. Hakkında araştırma yaptım.
Siteleri dolaştım. Sadece Bodrum doğumlu olduğunu ve zengin bir aileden
geldiğini öğrenebildim.

Televizyonlarda gösterilen Bodrum'la, yaşadığım Bodrum arasında çok fark
var. Belediyeler birbirinden çok kopuk. Bir zamanlar köy bildiğim her yer
belediyelik olmuş.

Zengin yine zengin... Bodrum zenginlerin olmuş.

Bağlarımız, bahçelerimiz bozulmuş. Her tarafa ev yapmışlar. Deniz kıyılarını
evlerle çevrelemişler.

Bodrum'un içi gemilerle dolu... Gemilerin arasından denizi görmek zor...

Geçen gün bir adam teknede oturuyordu. Önünde küçük bir masa... Masada bir
bardak bira...

Yaşlı adam, teknenin önünden geçerken şöyle dedi.

"Burada çok durma kolera olursun!"

Adam aldırmadı, gülümseyerek birasını içmeye devam etti.

Deniz kokuyordu. Eğilip baktım... Çöplerin arasından balıklar geçiyordu.

Yazan: İsmail Cengiz Cengizhan <http://ismailcengizcengizhan.blogspot.com/>