BOĞAZİÇİ'NİN iki yanındaki otoyollardan köprülere doğru araba sürenler
bilir: Köprüye yaklaşınca sağda bir uyarı levhası görülür; yöredeki
bir
semtin adıyla birlikte "Köprüden önce son çıkış" diyen bir levhadır
bu. O
semte gitmek istediğiniz halde dalıp çıkışı atladınız mı, akan
trafikle
birlikte kısa sürede kendinizi yüzlerce metrelik bir köprünün üzerinde
ve
öbür ucunda bulursunuz. Artık, geri dönüp istediğiniz yere gidebilmek
uğruna
uzak kavşaklardan dönmek için hayli vakit harcamak zorundasınızdır.
Türkiye'nin bugünkü durumunda da böyle. Cumhuriyetçi devrimin yolu
üzerine
konan engellere doğru sürüklenirken bu son çıkış fırsatı kaçırılırsa
gerici
iktidar sizi önüne katar ve uzaklara sürer. Kısa zamanda hiç
beğenmeyeceğiniz sahillere sürüklenmiş, içinden çıkılmaz kuyulara
atılmış
bulabilirsiniz kendinizi. Büyük olasılıkla, bataklığından kurtulmak
için
uzun yıllar didinmek, bin bir eziyete katlanıp ağır bedeller ödemek
zorunda
kalacağınız durumlardır bunlar.
Uyanık durma, karşı çıkma, direnme zamanıdır. Çünkü ülke korkunç bir
akıbete
doğru itiliyor. Karşıdevrimciler azmış, pervasızca ve kıra döke
korkunç bir
işe girişmişlerdir: Örtünme konusunu bahane edip Cumhuriyeti yıkacak
dinamitleri aynı Cumhuriyetin mevzuatına sokmak için kollarını
sıvamışlardır.
Bunun, üniversite yerleşkelerinde kalmayıp aşama aşama kamu yaşamının
her
alanını kapkara bir kapanışa götüreceğini ve görüntüdeki karanlığın
yavaş
yavaş zihinlere, bilim ve hukuk alanına bulaşacağını bile bile.
Şaşırtıcı olan, Cumhuriyetin kuruluş yıllarından beri böyle bir yıkım
fırsatı beklemiş bir irtica canavarının sözde din özgürlüğü ve
yükseköğrenim
hakkı adına yeniden baş kaldırmış olması değildir. Şaşırtıcı olan,
yine aynı
Cumhuriyeti kuranların büyük çabalarla bağımsızlaştırmış, okutmuş,
yetiştirmiş milyonlarca insanın bu çullanışı, sanki bir başka devletin
yıkılış filmini seyreder gibi, sessiz, tepkisiz seyrediyor olmasıdır.
Oysa Cumhuriyet dönemlerinde doğup büyümüş birkaç kuşağın birden ayağa
kalkma ve "Yıktırmayız" diye haykırma günüdür.
Herkesin.
Yalnız geçmişin onurlu yıllarını görmüş yaşlıların değil, gelecekleri
karartılmak istenen gençlerin de.
Yalnız üniversitelilerin değil, devletten herhalde böyle bir
edilginlik için
maaş almayan devlet görevlilerinin de.
Yalnız memurların değil, emekleri ve çabalarıyla Cumhuriyeti üretken
kılan
işçilerin ve işverenlerin de.
Yalnız sivillerin değil, Cumhuriyet için ölmeye ant içmiş askerlerin
de.
Çünkü Cumhuriyet kendisinin hançerlenişini sessiz seyretsinler diye
yetiştirmedi bu kuşakları. Onlara verdiği bilimin aydınlığı, tekniğin
becerisi, silahın caydırıcılığı, kısacası bütün bu donanım hep o
korunsun
diye verildi.

Son Çıkış
MÜMTAZ SOYSAL